|
پابرهنه |
||
|
محل درج آگهی و تبلیغات شعري از محسن كريمي www.mohsenkarimi447.blogfa.com
مرا بشناس
هر چه دلت مي خواهد بگو من همينم ساده مثلِ كاغذي بي خط ديروز همه ي لباسهايم را فروختم پس مرا بشناس به شكلِ خودم در لباسي بي لباس به رنگِ خودم هرچه دلت مي خواهد بگو هزار سالِ ديگر هم كه بگذرد باز مي گويم ژاله رفته به شعمداني ها آب دهد.
(۱) مرگ کسی نگفت این زیر چه خبر است یک مشت خاک دو مشت خاک یک بیل دو بیل سه بیل و سیاه مثل موهای مادرم. (۲) سار زنی شبیهِ کله قند گودالی به حجمِ عقده ها دایره ای به قطرِ تهمت برنامه زنده است مجری یک دنیا قلبِ سنگ شده پیشِ پای جماعت ریخت یک دو سه و زن زیرِ سنگ مثلِ سار شده بود. (۳) بند میدان و راه بند گلو بند دست بند ردِ کمر بند حرف های بند بند آ زا دی لطفن چشم بند. ژاله سیفی
به شهرام شیدایی که روحش در خاطره ها راه می رود عکس تو پشتِ گریه های تو در توی و آسمان چند پله پایین تر در تجلیلی مه آلود بر گونه های غربت گلوله گلوله می غلتد چه زیبا روحِ پرنده با ضمیرِ دریا عجین می شود حالا ما ماندیم و سازی پر از درد که دیوانه وار قافیه های شعر را رها می کند رها شدی در خلوصی بر تختِ سلطنت در تجلیلِ ساز و دفِ عاشقانه و ما در سپاهی با غلافِ خاطره در شیونِ تولدی دیگر هی شتاب می کنیم. ژاله سیفی- آذر 88
شبیه سازی شده است این زن می گرید و مثل یلدا تمام نمی شود قتلی در من اتفاق افتاده و تک تک اعضایم به دیگری خیانت کرده اند حراج عمومی ست جنازه ی این زن مقطوع می شود و مناقصه تمام نمی شود تو بخواب تا جمعه بازاری دیگر تا غروب کهف باد ضجه های بی وقفه را به بیلبورد میدان الصاق خواهد کرد زغال لیمو غل غل گریه تنباکوی تهرانی فقط بغض مچاله سهم دود است چیزی با خود ندارم به جر سهمی برای مورچه ها و یاکریم پشت خانه موهایم کوتاه مصری صورتم دریای بی موج تمام ابولهول درد من است اینجا ابتدای گورهای دسته جمعی ست مرده ها از زیر در سرک می کشند هنوز تنم می لرزد از وحشت روزهای آژیر و خطر کمی جلوتر بیا ما پوست انداختیم وجای تقدیر مثل مهر بهداشت روی گوشت ما هنوز آبی ست. ژاله سیفی- آذر ۸۸ 
تیر می کشم و هیچ شباهتی به انسان های زمینی ندارم پشت آکواریم جا خورده ام و عاشق همین ماهی کوچولو حالا این کوچولو ویار دارد به اسکناس های قلابی عمامه دار به ویلچر پدرش به پاهای سفید بی مو که پشت درهای بسته عقب گرد می زنند حوصله ام سر می رود و مرد خواهد آمد با ترازویی که روی کفه اش زن باله می رقصد و مرد خواهد آمد با غیرتی که در پیچ سیبیل هایش زن تاب خواهد خورد گفتم : قَبِلتُ و کامل شدم مثل یه زن مثل نیم رخ ماه در دنده ی چپم خالی شدم از تقارن از خط های موازی که به مرز هم آغوشی نمی رسند فرقی نمی کند جمله ها را چگونه کنار هم بچینم به هر حال تیر تیر است و قلبم از تیر آهن نیست ببین این جسم بی جان چگونه تیر می کشد تیر می کشد از دست های بسته شده به تیرک های قانون و اعدام تیر می کشد از عشق از استخاره ی بی وقت مادر و مردی که از لابه لای آیه های مقدس توی آغوشم افتاد افتاد و پر شدم از درد از این ژست رسمی که در هر محکمه ای بارها و بارها زن را تکثیر می کنند. ژاله سیفی - مهر ۸۸ گاهی شک می کنم به اثاث خانه مثلن چین پرده کمی کمتر شده است و دستمال کاغذی پر از درد است شک می کنم نکند گریه هام جا مانده در رختخواب و این آباژور جور دیگری دلتنگ توست امشب آشپزخانه بی تو خالیست در ته مانده ی سیگار و گیلاس نصفه با پیش بندی که خیس نمی شوم می روم به چیدن پرتقال ها حتی اگر پاییزهم نیامده باشد باز برگی روی درخت می رقصد بیهوده ساعت را کوک نمی کنم بهتر است عشق میان این دو لحظه بماند نه رامق نه عذرا هیچ کس از دل عاشق کولی خبر ندارد امشب به اندازه ی چند آسمان کمی پایین ترم می خواهم جای خالی دستهایت را انگشت نگاری کنم. ژاله سیفی - مهر ۸۸
کتاب راباز می کنم « ما هم به خود می بازیم – هم به دیگری و قرن بیست و یکم شاید که نیاید » بهزاد خواجات آنقدر جدول ضرب را تکرار کردیم مثل مهر سرنوشت به پیشانی یمان چسبید حالا هیچ عددی نه از یادمان می رود نه هر روز مرگمان هی تکرار می شود مثل روزهای هفته که فقط پنجشنبه بوی شمع می دهد بوی یاس و قرآن دلم هوای گرگم به هوا دارد شاید گرگ همان چوپان دروغگو بود شهر را دور تسبیح و سجاده چرخاند گاهی خودم را روی خط عابر پیاده در کاسه ی سکه های ریز و درشت گم می کنم سازم را می چسبانم به درد گاهی دلم می خواهد آنقدر کودک شوم بادکنکم را به لب های خدا بچسبانم گاهی دلم می خواهد آنقدر بزرگ باشم عقده هایم را به گوش خدا بدوزم نیمی از من در مترو تهران جا مانده فقط روی یک ریل بالا و پایین می شود نمی دانم آینده روی کدام عقربه گیر کرده است که تمام ساعت ها به وقت گرینیچ زنگ می زنند گوشی را بر می دارم روزها پس از دیگری می ریزنند و جسدم روی کاناپه خوابیده است جهان روی ماهواره هی تکرار می شود پشت بام دستشویی سیگار تکرار می شود از بیکاری مدام عینکم جا به جا می شود و خورشید سینه های مرمری اش را می لرزاند روسری ام خود به خود می ریزد پایین تا صلح معنا شود حالا تو به من بگو زیر این آفتاب ۳۸ درجه « اصلن موضوع چیز دیگری ست » این طور نیست ؟ آقای دکتر... ژاله سیفی - شهریور- ۸۸
ندا آقا سلطان را می شناختم دلم برای سلام کردن دوباره اش تنگ شده است باشد برای سینه اش شلیک می شوی و ما عادت کردیم به رنگ خیابان های آسفالت خرما و چای احمد روز سومش نیستم چگونه می شود پلو باشد و زرشک گوشت سرخ عزیزم زیر دندان های الله اکبر نرم و نرم تر می شود چشمهایم را می مالم گریه هایم را در آستین چال می کنم ما سیاه را با تخته سیاه وآزادی را با گچ های سفید هجی کردیم و تو درساحل دریای سیاه سینه ات را برنزه می کنی گاهی زبان آدم دچار لکنت می شود انگار بغضی کم است چتری می خواهد باز شود تا باران گیلان عقده هایش را خالی کند ساده بگویم دیگر ندا نیست سازش را بزند آوازش را بخواند دو شمع به پای رقاصه ها روشن می کنم تا باد ترانه ی آزادی را گرداگرد جهان بچرخاند. ژاله سیفی - مرداد ۸۸ 
« برای کسانی که در خیابان آزادی را فریاد می زنند » راست می ایستم روی بازوی راستم واز خال کوبی ذلت بالا می روم باز هم برایم از زاپاتا بگو از خیابان و ریش ناصرالدین شاه چقدر این غریزه ی میهنی حقیر شده توهم یک رنگ شلوار تمام آسمان را خیس می کند انگار حقی زیر پا وول می خورد واین فیلم اثر سر زمینی ست با پاهای کج و معوج به صف دموکراسی نمی رسند حالا وقت گیتار است و رقص تانگو زن به روی پهلو افتاد دسته گل را تو ببوس دهان لگد مال شد آواز را تو بخوان برایم کارت پستالی با موج های خلیج بفرست تا عرب ها روی ساحل تنم آفتاب نگیرند راستی این انفجار چندم است؟ بوی کرست چرک عربی می دهد! به خاطر بسپار عربستان پشت برج های دوقلو جا خورد و پاهای ورم کرده ی ایرانی هر شب می ترکد اینجا همه چیز می ترکد گاهی بکارت دختر همسایه گاهی لاستیک ماشین رئیس جمهور و پیاده روی نصیب لاغر شدن نیست زنده ام برای کمی بازی برای تراشیدن ریش های پرپشت و پشمالو اگر در بازی خیابانی باختم در را به روی فردا باز بگذار افسوس میدان آزادی هیچ دردی از جمهوری کم نمی کند . ژاله سیفی ـ تیر ۸۸
فسیل ها تیک عصبی گرفتند گل های لای دفتر بوی جمهوری نمی دهند اردی بهشت که وارونه آمد در راهروی همین امامزاده انقلاب شد! همیشه جمعه سیاه بود سرنوشت خلاصه ای بود از بن بست بخشی از شلوغی بانک ملی تو به کارهای روزانه نمی رسی به غلط خوانی حافظ و دف افغانی نمی رسی جنازه ی زن های پابرهنه در شلوغی صعود جرثقیل می کشم خون غلیظ تر از آن است سرنگ عقده هایم را نئشه کند بی پیله و شیله بگویم تکانم بده با لهجه ی پائین شهر در تجاوز لگدمال شده ی جنس دوم پاره ام کن پشت بلیط های باطله در خلاصه ی کلوچه و شب بخیر انگار کسی روی شناسنامه ام نشسته اشتباه با کبوتر جفت گیری می کند چه اشتباه فاحشی! طبل خدا گیوه های محمد بود زن را به لرزه انداخت بنویس این ضعیفه چه ماهیچه های سفتی دارد قلبی به اندازه ی کوه با هیچ مشتی نرم نمی شود طناب را بکشید نه این موهای عریان نه این لاک های بنفش هیچ چیز مرا به جوانی ام چفت نمی کند. ژاله سیفی- اردیبهشت ۸۸
سطری در من جا به جا شده یا چیزی به این آهنگ اضافه که این سرود ملی تمام نمی شود مادرم می گفت : آسمان ایران سه رنگ دارد سبز سفید قرمز حالا که بزرگ شدم هر سال سبزه ها را به هم گره می زنم به احترام گلهای سرخ می ایستم و این پیراهن سفید بخت هر روز سیاه می شود سیاه سیاه سیاه حافظه همین میدان تنهاست همین تهران قدیم بوی لوکوموتیو می دهد دور خودش می چرخد آواز می خواند و آزادی هی دور می شود آنقدر دور وطن دیگر روی تاج خودش نیست زمستان که جفتک پراند ماهی دمش را بالا زد سیب از روی دامن نابالغ دختران افتاد و من روی نام مستعارم غلتیدم آنقدر غلت زدم آسمان کهنه دور خودش خزه بست و صدایی روی فرکانس رادیو افتاد صدایی که آرام و لرزان می گفت از هر طیاره پریدم روی بام خودم رسیدم مدرسه تعطیل است و سکوت پشت ماشین شهرداری نارنجی ست لبخند کودکان دیگر کوک نیست شاید انتظار یادداشت چسبیده به روی یخچال بود در افسردگی آشپزخانه و نامه های عاشقانه گاهی دستی به بخار پنجره بکش شاید زنی روی بغضش مرده باشد. ژاله سیفی
تنها سرگرمی من تبعید مورچه هاست و شلنگ را بستن به سوراخ موش ها من ساکن همین بوسه ام اشکی که اتفاق نیفتاده گلویی که نخ نخ ریسه می رود خوش آمدید کودکی ام را به دیوار های خاک و سرمه یادگاری کنده ام و کلاغ روی موهایم سالهاست مرده است توی حنجره ام دیگر تکانی از عشق نیست یک طرفم چاقو طرف دیگرم رگ های پررو واین وسط دست های لاعلاج که روی دامن خدا جلق می زنند چقدر شلوارم تنگ است ضخامت ران هایم احساس شهر را حشری می کند و شهر پشت شکمبه ی مسجد هر شب دعای القوس می خواند دیگر چیزی نیست به جز چارپایه سقف پاپتی وریسمانی که از عفونت هی نازک می شود کاش کبریت بی خطر از آسمان خدا بیفتد در لحاف و ملافه ای از عادت ماهانه تا کوچه ها را گم نکنم کوچه ی بغل دستی خلیچ بی لنگ است با النگو های بدلی در طشت له شده ای کاش روزهای پاشکسته با شلوار پاچه گشاد در شب های کارون بخندند شهر را چراغانی کرده ام کفن سیاه پوشیدم این روز ها تمام ایران برایم تابوتی بی در است. ژاله سیفی
دردهایم خون جهنده ی خوک سرگردان در غریزه ی شهر با زنگوله های عریان روی جهازی از سنگ کورتاژ می شوم زخم هایم بر مبل های سلطنتی تکیه می زنند می پرسم در پایان کدام حراج سگ ها مدام پارس می کنند شب و شب زیبا بود صبح و صبح مجسمه را با طنابی از خون پائین کشیدند! اعتراف می کنم ناف جنین ما به سرنوشت خدا بسته بود اعتراف می کنم دریا جای بازی کوسه های گرسنه نیست ! پرنده که پرید با سوالی رو به جوخه در حافظه ی گلاب و شمع دفن شدیم باران عجیبی بارید کرم های خاکی در بستر ساده لوحانه ی خون هی وول می خوردند سر بالایی غریبی بود عکس بچه هایم را پیچیدم لای پتو در بازرسی بعدی خطبه بود و آیه آگهی ترحم چیزی توی گوشم زوزه می کشید مثل اذان بی وقت سحر گفتند : « نامش همین است » ژاله عاریتی چهل تکه المثنی اتفاق و او ساق هایش را زیر چادر سیاه چال کرد!
تق تق ژاله سیفی 
(۱) یکی پس از دیگری زمین می خوریم طالع نحس روزمرگی پنجره ی نیم باز خاطره ای تلخ است کودکی پشت تپه ها زیر مهی خفیف لاف می زند ارتفاع چیزی نیست جز پرنده ی شکسته بال روز و شب مدوریم در خود کرکره ها که بالا می روند خر خره ها در ناشتای صبح تکا لیف شب را خط می زنند توپی شیشه ی پنجره را به رسم یاد بود می بوسد به توپ که نگاه می کنم جهان درون دروازه ای خالی چرخ می خورد .
(۲) صندلی ها را می چینم یکی پس از دیگری سکوت در ردیف اول زن در وسط و ردیف آخر آزادی ابری تیره روی صحنه چتر می شود پچ پچ وصدای زن پچ پچ و حقوق زن پچ پچ و رنگ موی زن پچ پچ و دست مزد زن و بعد چند دقیقه آنتراکت
وکیلم!!! طپشی داغ در توری سفید نقش می بندد عرقی سرد بر پیشانی عاقد می نشیند ومگسی که روی شناسنامه می ریند چراغ ها روشن می شوند زن در پوست مرد گم شده است. ژاله سیفی 
من شاهزاده ای هستم همه جای جهان درختی کاشته ام روی ونیز با ماهی سفید تپلی همخوابه شدم افتادم روی کوه های آلپ اتحاد اروپا سر سبز شد در جبل الطارق ترقه ای ترکاندم عرب های ملخ خور پرواز کردند
من اعتراف می کنم سی سال پشت در های بسته چریدم از فشار پنجه های من بود « بریتنی » افسرده شد به دیوار چین که رسیدم تفم افتاد توی رود خانه ی گنگ و اجناس چینی همه تخمی شد
در هند روی هندوانه ها نشستم فریاد زدم تن داغ سینه ی داغ از داغی تن من بود ایفل آبستن شد رسیدم به لنکور و پنگوئن های کوتاه نشستم روی شانه های سفید پسر روس مکیدم لب های کلفت دختر گرباچف را
پریدم روی شاخ آفریقا دیدم زن های سیاه عجب سینه های درشتی دارند در برزیل زیر زیلو های کثیف رنگ عوض کردم شدم مار زنگی مرد های شرقی را سخت دوست می داشت از وحشت من بود « لوپز » بدنش را بیمه کرد
افتادم توی بیابان های مصر خوابیدم لابه لای ران های سیاه « ابوالهول » به ایران که رسیدم ناگهان قلبم ترکید و خرمشهر آزاد شد! ژاله سیفی 
(۱) بریدیم پارچه های گل گلی دست های عریان طناب افتتاح نمایش بزرگ ناف بچه ی ولگرد را! نه بریدیم از زندگی! از کوچه های خاکی گذشتیم در حوالی آخور اسب ها به مردی رسیدیم نجیب بود مثل اسب مشت ها را گره کردیم تاریخ سرفه می کرد سگ ها مدام پارس می کردند قیامت بود و غوغا هنوز چند ثانیه به تحویل سال مانده بود ماهی لبخندی دروغین به لب داشت سبزه ها موهایشان را زرد کرده بودند مد روز بود آینه به قد خورشید نور نداشت سال تحویل شد جای پایی روی ماه درخشید همه خوشحال شدیم مردم سفره هایشان را به علامت سالی پر بار بالا بردند روزنامه ها تیتر زدند « ماهی اوزن برون حلال شد » هورا کشیدیم کلاه هایمان را به بالا پرتاب کردیم و باران بود که می بارید به سر طاس ما عادت کردیم به ظرف های یکبار مصرف پشت میز نشستیم و انگشتی که علامت سوال بود ماشه را کشید همسایه ها پنجره هایشان را بستند و ما لب هایمان را زدیم به دریا یونس شدیم در شکم نهنگ بببببببببریدیم.
(۲)
فقط چند ثانیه پرنده ای که لای دفتر بود پرید پائیزم کمی لاغر شد! درنگ نمی کنم موهایم گیر کرده به بختِ سیاه سه نسل قبلِ خودم ببخشید تمام کوچه های بن بست را سر زدم شانه های البرز را تکاندم چیزی نبود جز هسته ی هلو و هق هق دختر همسایه با صوتِ بچه های کوچه عاشق نمی شویم که نمی شویم! سری به بازار می زنم تمام سیب های سرخ را کرم خورده است! ژاله سیفی
بیچاره تر از زمین منم زمین خورده ام به خاطر حکمی در این حوالی قهوه می نوشد با سیبیل های کلفت حق برهنه تر می شود ببین شرجی هوا هم به خاطر این زن تب نمی کند باز تاب نبضم در روزنامه ی بعدی چاپ می شود در هفته ای که لنگه کفش کارت پستال روز است بسته ها را باز می کنم چیزی نیست جز اشکی فرو ریخته در شیشه و دندانی به رنگ نقره خشم فرداست نه بگو فوتمان نکنند ما با باران بهار هم پاک نمی شویم! نه بگو چشممان را نبندند شکل فاجعه در عکس تا شده گم نمی شود به اندازه ی کبودی جغرافیای جهان تنم دلهره دارد پشت به آینه ای که شکست زنانگی ام کم می شود گاه مجسمه ای می شوم نمک می گرید نفرین به جمعه ای که در کوچه های بوسه پژمرد سرزمین من روی بال دو طوقی ست در کوچه های قیصر و رقص قداره ها حالا پلکت را بمال به آب رودخانه ام شاید قایقم بی پارو به ساحل برسد در دور دست غروب در آغوش کبوتری پهلو گرفته دارد تخم می گذارد در که باز شود تو هم قاصدک در به دری نه تو حتی ایستگاه هم مرا به سمت انتظار نمی برد! سکوت که می کنم ظرف های چینی می شکنند از بالا به پائین دکمه ها می افتند و عمر ما تمام می شود! دستی در هواپیما تکان می خورد و دور از هم کسی هوایمان را ندارد. ژاله سیفی ــ اردیبهشت ۸۷
ایران ساعتم را دزدیدند کفشهام در فرودگاه جا ماند پنجره را باز می کنم دیگر تو نیستی خوک همسایه است صدای سیفون دنگ دنگِ ناقوس کلیسا خواستم بکشم سبز سفید قرمز نشد! خواستم پاک کنم با اشکهام نشد! رنگ را می پاشم روی بوم گربه ای سیاه زل می زند به چشمهام.
----------------------------------------
غربت به هر کجا که بیفتم از هرکجا که بیفتم روی چشمان آبی یک مرد موهای بور دسته گل های زرد روی شاخ آفریقا پیچ سیبیل های بابا نوئل به هر کجا که بیفتم هیچ جا مثل جنوب بوی نفت نمی دهد. ژاله سیفی- اسفند ۸۶ کوفت هم نمی افتد از این آسمان به جیب پاره ی ما فقط صدای خُر وُ پف است و لاك پشتِ چپ شده سرت را بدزد ازپشتي كه در پشتت سنگر مي گيرند
اعلام شد ترميم نمي شويم مثل حباب زمين نيم متر فلج شده وتيك تاكِ ساعت كمي لاغر تف خورديم به طلسم و مردي كثيف شد ته شناسنامه
انگشت به انگشت با شاقولي بي تعادل به هم زديم آش پشتِ هوس را ما فقط دو امضاء بوديم بدون تاريخ. ژاله سيفي ـ دي ۸۶
|
 ژاله سیفی هستم شاعر - نویسنده - نقاش متولد رشت گاهی می خوانم گاهی می نویسم گاهی می نوازم پشت همین میز جلوی همین پنجره پهلوی همین درد. |
|
 |
||
